لب خندان تو
برق چشمان تو
برده قرار از دل عاشق زارم
با من بی نوا بیش از اینم جفا
دگر مكن یارم
ای گل ارغوان
همچو سرو چمان
ای در شب تار من روشنایی
بت چین و ختن
روح و جانی به تن
دل میربایی
آتش زده ای بر دل
وای از من و آه از دل
زندگی بی تو شده بیحاصل
دل شده مجنون چه كنم با دل
مستم زنگاه تو
زان چشم سیاه تو
همه دم افتاده به چاه تو
صنما سرگشتهی راه تو
از عشقت آرام جان
شدهام شیدای زمان
من زسودای وصل تو
شدهام رسوای جهان
رفت از دستم اختیار
بردی از من صبر و قرار
در شب و روز تار من
مه و خورشیدی ای نگار
آتش زدهای بر دل
وای از من و آه از دل
زندگی بی تو شده بی حاصل
دل شده مجنون چه كنم با دل
مستم زنگاه تو
زان چشم سیاه تو
همه دم افتاده به چاه تو
صنما سرگشتهی راه تو
برچسب ها: همایون شجریان، محمدجواد ضرابیان،
زمن نگارم خبر ندارد
به حال زارم نظر ندارد
خبر ندارم من از دل خود
دل من از من خبر ندارد
كجا رود دل که دلبرش نیست
كجا پرد مرغ كه پر ندارد
امان از این عشق، فغان از این عشق
كه غیر خون جگر ندارد
همه سیاهی همه جدایی
مگر شب ما سحر ندارد
جز انتظار و جز استقامت
وطن علاج دگر ندارد
بهار مضطر، محال دیگر
كه آه و زاری، اثر ندارد
مرا نگاری اسیر خود کرد
که بر اسیران نظر ندارد
به خاک راهش فتادم اما
به خاک راهی گذر ندارد
** شعر این تصنیف در اجرای بانو مرضیه بهطور کامل خوانده شده است و در اجراهای دیگر برخی ابیات خوانده نشده است.
- اجرای محمدرضا شجریان با تنظیم فریدون شهبازیان
- اجرای محمدرضا و همایون شجریان در آلبوم «آهنگ وفا»
- اجرای عبدالوهاب شهیدی با تنظیم استاد فرامرز پایور
- اجرای علیرضا افتخاری در آلبوم «سرمستان»
برچسب ها: مرضیه، جواد معروفی، درویش خان، ملک الشعرا بهار، محمدرضا شجریان، همایون شجریان، عبدالوهاب شهیدی، فرامرز پایور، فریدون شهبازیان، علیرضا افتخاری،
وطن! وطن! نظر فکن به من که من
به هر کجا، غریبوار که زیر آسمان دیگری غنودهام
همیشه با تو بودهام همیشه با تو بودهام
اگر که حال پرسیام تو نیک میشناسیام
من از درون قصهها و غصهها برآمدم
حکایت هزار شاه با گدا
حدیث عشق ناتمام آن شبان به دختر سیاه چشم کدخدا
ز پشت دود کشتهای سوخته درون کومه های سیاه
ز پیش شعلههای کورهها و کارگاه
تنم ز رنج، عطر و بو گرفته است
رخم به سیلی زمانه خو گرفته است
اگر چه در نگاه اعتنای کس نبودهام
یکی ز چهرههای بیشمار تودهام
چه غمگنانه سالها که بالها زدم به روی بحر بیکنارهات
که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی
به اوج رفت موجهای تو
که یاد باد اوجهای تو
در آن میان که جز خطر نبود
مرا به تختهپارهها نظر نبود
نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان
به گودهای هول
بسی صدف گشودهام
گهر ز کام مرگ در ربودهام
بدان امید تا که تو دهان و دست را رها کنی
دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده واکنی
به بند ماندهام شکنجه دیدهام
سپیده هر سپیده جان سپردهام
هزار تهمت و دروغ و ناروا شنودهام
اگر تو پوششی پلید یافتی
ستایش من از پلید پیرهن نبود
نه جامه، جان پاک انقلاب را ستودهام
کنون اگر که خنجری میان کتف خستهام
اگر که ایستادهام و یا ز پا فتادهام
برای تو، به راه تو شکستهام
اگر میان سنگهای آسیا چو دانههای سودهام
ولی هنوز گندمم غذا و قوت مردمم
همانم آن یگانهای که بودهام
سپاه عشق در پی است شرار و شور کار ساز با وی است
دریچههای قلب باز کن سرود شب شکاف آن ز چار سوی این جهان
کنون به گوش میرسد من این سرود ناشنیده را به خون خود سرودهام
نبود و بود برزگر را چه باک اگر برآید از زمین
هر آنچ او به سالیان فشانده یا نشانده است
وطن! وطن! تو سبز جاودان بمان که من
پرندهای مهاجرم که از فراز باغ با صفای تو
به دوردست مه گرفته پر گشودهام
شاعر: سیاوش کسرایی | خواننده: همایون شجریان | آهنگساز: سعید فرجپوری
برچسب ها: همایون شجریان، سیاوش کسرایی، سعید فرجپوری،
مرغ سحر ناله سرکن، داغ مرا تازه تر کن
ز آه شرربار این قفس را بَرشِکَنُ و زیر و زِبَر کن
بلبل پَر بسته ز کنج قفس درآ، نغمهٔ آزادی نوع بشر سرا
وَز نفسی عرصهٔ این خاک تیره را پر شرر کن
ظلم ظالم، جور صیاد آشیانم داده بر باد
ای خدا، ای فـلک، ای طبیعت، شام تاریک ما را سحر کن
نوبهار است، گل به بار است، ابر چشمم، ژالهبار است
این قفس، چون دلم، تنگ و تار است
شعله فکن در قفس ای آه آتشین
دست طبیعت گل عمر مرا مچین
جانب عاشق نِگَه ای تازه گل از این، بیشتر کن
مرغ بیدل شرح هجران مختصر مختصر کن
***
عمر حقیقت به سر شد، عهد و وفا بی اثر شد
ناله عاشق، ناز معشوق، هر دو دروغ و بی ثمر شد
راسته و مهر و محبت فسانه شد، قول و شرافت همگی از میانه شد
از پی دزدی، وطن و دین بهانه شد
دیده تر كن!
جور مالك ، ظلم ارباب،زارع از غم گشته بی تاب
ساغر اغنیا پر می ناب، جام ما پر ز خون جگر شد
ای دل تنگ ناله سر كن، از مساوات صرف نظر كن
ساقی گلچهره بده آب آتشین، پرده دلكش بزن ای یار دلنشین
ناله بر آر از قفس ای بلبل حزین
كز غم تو ، سینه من، پر شرر شد ، پر شرر شد
شاعر: ملک الشعرا بهار | خواننده: محمدرضا شجریان | آهنگساز: مرتضی نیداود
* بند دوم این تصنیف، در اجراهای مجدد اجرا نشده است.
** این تصنیف حماسی برای بار نخست در سال ۱۳۰۴ با صدای بانو "ملوک ضرابی" اجراء گردید. بدلیل زیباییهای آهنگ و مضمون شعر، این تصنیف به کرات با صدای خوانندگان مختلف اجراء گردید.
در سالهای اخیر، علاقمندان به موسیقی این تصنیف را با صدای محمدرضا شجریان میشناسند. استاد شجریان این تصنیف را در آلبومها و کنسرت های متعددی اجراء کرده است. اجرایی که در این پست قرار داده شده مربوط به آلبوم "سرو چمان" است که در سال ۱۳۶۹ اجراء گردیده.
*** همچنین میتوانید اجراهای دیگری از این تصنیف را بشنوید:
- اجرای ملوک ضرابی 
- اجرای نادر گلچین، با تنظیم زیبای فرامرز پایور
- اجرای جالب زندهیاد فرهاد مهراد با گیتار
- اجرای هنگامه اخوان با تار محمدرضا لطفی
- اجرای همایون شجریان با گروه دستان
- اجرای سالار عقیلی با ارکستر ملل و تنظیم پیمان سلطانی
برچسب ها: محمدرضا شجریان، همایون شجریان، ملوک ضرابی، نادر گلچین، فرامرز پایور، گروه دستان، هنگامه اخوان، محمدرضا لطفی، سالار عقیلی، ارکستر ملل، پیمان سلطانی، ملک الشعرا بهار، مرتضی نی داود،
آتشی در سینه دارم جاودانی
عمر من مرگیست نامش زندگانی
رحمتی کن کز غمـت جان مـیسپارم
بیش از این من طاقت هجران ندارم
کی نهـی بـر سـرم پـای ای پــری از وفــاداری
شد تمام اشک من بس در غمت کردهام زاری
نوگلی زیبا بود حـسن و جوانی
عطر آن گل رحمت است و مهربانی
ناپسـندیده بـود دل شکستن
رشتهی الفت و یاری گسستن
کی کنی ای پری ترک ستمگری؟
میفکنی نظـری آخر به چشم ژاله بارم
گر چه ناز دلبران دل تازه دارد
ناز هم بر دل من اندازه دارد
حیفُ گر ترحمی نمیکنی بر حال زارم
جز دمی که بگذرد که بگذرد از چاره کارم
دانمت که بر سرم گذر کنی بهرحمت اما
آن زمان که بر کشد گیاه غـم سر از مزارم
شاعر: حسین پژمان بختیاری | خواننده: قمرالملوک وزیری | آهنگساز: مرتضی نیداود
* این تصنیف زیبا توسط «همایون شجریان» بازخوانی شد و در سریال "رسم عاشقی" بهعنوان موسیقی متن عرضه شد. تنظیم و بازسازی این اجرا به عهده «مزدا انصاری» و «بردیا کیارس» بود. دریافت اجرای همایون شجریان
** دربارهی این تصنیف:
- قسمت اول 
- قسمت دوم
برچسب ها: قمرالملوک وزیری، مرتضی نی داود، پژمان بختیاری، همایون شجریان، مزدا انصاری،
نه بسته ام به کس دل
نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج
رها رها رها من
ز من هر آن که او دور
چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک
از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی
به یاد آشنا من
ستاره ها نهفته
در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من
شاعر: سیمین بهبهانی | خواننده: همایون شجریان | آهنگساز و تنظیمکننده: جواد ضرابیان
برچسب ها: همایون شجریان، سیمین بهبهانی، محمدجواد ضرابیان،
